مرغ پرز یک پا دارد فقط مورینیو!
به گزارش دیجیپا، رسانه های اروپائی نوشتند: رئال مادرید دیوانه خواهد بود، اگر باردیگر ژوزه مورینیو را جذب نماید. برگشت احتمالی به برنابئو، پرده ای بزرگ از ناامیدی فلورنتینو پرز است.
نقل از سایت گل، رئال مادرید به دردسر افتاده است و وقتی این باشگاه بزرگ با چالش مواجه می شود، فلورنتینو پرز همیشه از اطرافیانش می پرسد: «آیا دلیلی برای بازگرداندن ژوزه مورینیو وجود دارد؟» چرا؟ چون استخدام مورینیو قبلاً یک دفعه جواب داده است. در سال ۲۰۱۰، مادرید توسط بارسلونا در موقعیت غیرقابل تحملی قرار گرفته بود. آنها نه تنها توسط منفورترین رقبای خود شکست می خوردند، بلکه توسط آنها شرمنده هم می شدند. بنابراین، پرز به مورینیو، «آقای خاص» خودخوانده، روی آورد که بتازگی در راه قهرمانی اش با اینتر در جام باشگاه های اروپا، استادان پاسکاری پپ گواردیولا را - از هر نظر - ناراحت کرده بود.
اولین ال کلاسیکوی او تحقیرآمیز به انتها رسید، اما مورینیو متعاقباً با افزایش فضای مسموم پیرامون یکی از سیاسی ترین و پرشورترین مسابقات فوتبال جهان، گواردیولا را به ستوه آورد - و این فضا تا حدی پیش رفت که در عمل موجب ایجاد اختلاف در تیم ملی اسپانیا شد. فضای خصومت با سبک بازی بدبینانه مورینیو در زمین مسابقه سازگار بود و او با شکست دادن مسلماً بهترین تیم تاریخ فوتبال در فینال کوپا دل ری ۲۰۱۱، به سه سال تلخ و دردناک ناکامی رئال مادرید در کسب جام تمام کرد، قبل از آنکه سال بعد به سلطنت سه ساله کاتالان ها به عنوان قهرمان لالیگا پایان دهد.
پرز هنوز هم در برنابئو حرف اول را می زند و باور دیرینه ی او بر مبنای این که بازیکنان به جای یک تاکتیک دان به یک رهبر تیم نیاز دارند، تنها با آزمایش ناموفق خوزه آنخل سانچز در مورد آلونسو، جسورتر شده است. با این وجود، صرف این واقعیت که مورینیو هنوز در صدر لیست آرزوهای اوست، پرده ای بزرگ و استدلالی محکم از ناامیدی او و فقدان نگران کننده ی ایده ها است
با این حال، تابستان ۲۰۱۳، مورینیو از مادرید رفت و هیچ کس به جز پرز از جدایی او ناراحت نبود. در طول یک دوره تصدی پرتلاطم، مورینیو تقریبا با همه افراد در رابطه با باشگاه - از بازیکنان گرفته تا مطبوعات - اختلاف پیدا کرده بود، اما پرز در سالهای ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۳ به انتصاب مجدد این مربی پرتغالی به عنوان سرمربی فکر کرد و الان، بر اساس گزارش The Athletic، او باردیگر به شکل جدی درحال بررسی این مساله است.
حالا یک پرسش به وجود می آید؛ آیا برگشت مورینیو به رئال مادرید درست است؟ یا این یک فاجعه در شرف وقوع است؟ پرز به وضوح احساس می کند که میان الان و سال ۲۰۱۰ شباهت هایی وجود دارد و انصافاً چند شباهت هم وجود دارد. مادرید بار دیگر در آستانه ی دومین فصل متوالی بدون کسب جام بزرگ است که در برنابئو بطورکامل غیرقابل قبول است. این تیم تحت تأثیر تیم درخشان بارسلونا به رهبری یک مهاجم کم سن و سال و چپ پا قرار گرفته است. با این وجود، مورینیو دیگر آن مرد با نتایج درخشان گذشته نیست. او بازهم جنجال به پا می کند، اما حال بدون کسب جام. او ۱۱ سال است که قهرمان لیگ نشده و آخرین جام او از هر نوعی، لیگ کنفرانس ۲۰۲۲ بود که تا حدودی نشان دهنده ی سطح فعلی این برنده ی دو دوره ی لیگ قهرمانان اروپا است.
پرز بدون شک استدلال خواهدنمود که مورینیو دقیقاً همان نوع مربی ای است که مادرید به آن نیاز دارد؛ شخصیتی کاریزماتیک که قادر به جلب احترام تیمی پر از ستاره های بزرگ است و با وجود تمام تردیدهایی که در مورد فلسفه فوتبالی قدیمی او وجود دارد، کیلیان امباپه و یارانش می توانند به وضوح با یک رهبر قوی در کنار زمین کنار بیایند. همانطور که سرخیو راموس زمانی اظهار داشته بود: «در رئال، مدیریت رختکن از دانش تاکتیکی مربی مهم تر است.»
با این حال، مورینیو هیچ شباهتی به دو مربی برنده لیگ قهرمانان اروپا در گذشته مادرید، یعنی کارلو آنچلوتی و زین الدین زیدان، ندارد. او خیلی پرخاشگرتر و تهاجمی تر است و جنجال های بی وقفه وی در نهایت موجب پایان زودهنگام دوره اول حضورش در برنابئو شد. مورینیو اغلب دوست دارد - بدون هیچ اصراری - ادعا کند که او یکی از معدود مربیان تاریخ مادرید است که به میل خودش باشگاه را ترک کرده و این داستانی است که همیشه توسط پرز حمایت شده. پرز در سال ۲۰۱۳ تاکید کرد: «مورینیو اخراج نشده، این یک توافق دوجانبه است. ما تصمیم گرفته ایم که به رابطه مان پایان دهیم.» اما این جدایی با دشواری یک جدایی دوستانه بود.
در ژانویه ۲۰۱۳، پرز در اقدامی بی سابقه، کنفرانس مطبوعاتی تشکیل داد تا گزارش مارکا بر مبنای تهدید بعضی از بازیکنان ارشد، همچون ایکر کاسیاس و راموس، اسطوره های باشگاه، بر مبنای این که در صورت عدم برکناری مورینیو، باشگاه را ترک خواهند کرد، تکذیب کند. با این وجود، مدت ها قبل از آنکه جدایی او چهار ماه بعد تأیید شود، مشخص بود که این مربی، رختکن را از دست داده است.
اساساً، روش هایی که مورینیو با آنها در پورتو، چلسی و اینتر به چنین موفقیتی دست یافته بود، در مادرید نیز او را به ورطه نابودی کشاند. «ذهنیت محاصره» مورد علاقه او فقط تا مدتی کوتاه جواب داد. همان فضای بی اعتمادی و بی احترامی مداومی که مورینیو در اطراف باشگاه بوجود آورده بود، سر انجام - و مسلماً ناگزیر - به تیم نیز سرایت کرد و منجر به رویگردانی بازیکنان از مربی شد.
کاسیاس در طول فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲ در مورد نیمکت نشینی سکوت کرد، اما پپه نارضایتی خودرا از نحوه برخورد هم وطنش با این دروازه بان علنی کرد. پاسخ مورینیو این بود که تلویحاً بگوید پپه فقط از این واقعیت که جایگاه خودش در تیم بوسیله ی یک نوجوان به نام رافائل واران اشغال شده، ناراحت است. در همین حال، راموس ظاهراً در پشت صحنه مهارت های فوتبالی مورینیو را مسخره می کرد و سپس وقتی آنچلوتی در ژوئن ۲۰۱۳ هدایت تیم را بر عهده گرفت، اظهارنظر خیلی تندی در مورد او کرد: «می توانید بگویید که او بازیکن درجه یکی بود.»
همچنین این راموس بود که ایده مطرح شده توسط مورینیو و پرز بر مبنای این که این مربی پرتغالی پایه های موفقیت بعدی مادرید در لیگ قهرمانان اروپا را بنا نهاده است، به چالش کشید. به قول مورینیو، پرز حتی در سال ۲۰۱۳ از او التماس کرد که در مادرید بماند. ظاهراً رییس رئال مادرید گفته است: «الان نرو. تو قسمت سخت را انجام داده ای و قسمت خوب هنوز فرا می رسد.»
با این حال، راموس از دادن هرگونه اعتبار به مورینیو برای چهار قهرمانی مادرید در لیگ قهرمانان اروپا بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ خودداری کرد. این حامی اظهار داشت: «فکر نمی کنم او هیچ ارتباطی با این مساله داشته باشد.» این کنایه که مورینیو امکان دارد واقعا مادرید را عقب نگه داشته باشد، احیانا اغراق آمیز بود - اما واضح است که تیم از ورود یک نیروی آرامش بخش و متحدکننده مانند آنچلوتی سود زیادی برد. همین طور دشوار است که ببینیم برگشت مورینیو چه طور چیزی شبیه به ثبات را به تیم بازخواهد گرداند، آن هم بعد از فصلی پر از فراز و نشیب که در آن ژابی آلونسو به طرز بی رحمانه ای جای خودرا به آلوارو آربلوا، مربی تازه کار، تنها شش ماه بعد از آغاز پروژه ای که قرار بود یک پروژه بلند مدت تحت هدایت سرمربی سابق بایر لورکوزن باشد، داد.
امباپه شاید پستی در اینستاگرام را لایک کرده باشد که مورینیو را به عنوان سرمربی بعدی رئال مادرید معرفی می کرد، اما میتوان تصور کرد که وینسیوس جونیور کمتر شیفته ی ایده ی مربیگری توسط مردی باشد که او را متهم به تحریک توهین های شرم آوری که اوایل این فصل در لیسبون به او شد- توهین هایی که در واقع موجب تعلیق بازی در بازی پلی آف لیگ قهرمانان مادرید با بنفیکای مورینیو شد- کرده است. همین طور گزارش شده است که برگشت احتمالی مورینیو از حمایت کل هیأت مدیره برخوردار نیست، اما این بدان معنا نیست که این اتفاق نخواهد افتاد.
پرز هنوز هم در برنابئو حرف اول را می زند و باور دیرینه ی او بر مبنای این که بازیکنان به جای یک تاکتیک دان به یک رهبر تیم نیاز دارند، تنها با آزمایش ناموفق خوزه آنخل سانچز در مورد آلونسو، جسورتر شده است. با این وجود، صرف این واقعیت که مورینیو هنوز در صدر لیست آرزوهای اوست، پرده ای بزرگ و استدلالی محکم از ناامیدی او و فقدان نگران کننده ی ایده ها است. همانطور که به طرز هیجان انگیزی در بازی سه شنبه شب پاری سن ژرمن و بایرن مونیخ در لیگ قهرمانان اروپا در پارک دو پرنس نشان داده شد، سبک مربیگری مورینیو قدیمی شده است. ظاهراً پرز این کار را نکرده است، به این مفهوم که مادرید این دفعه واقعا در دردسر بزرگی افتاده است، برای اینکه بااینکه استخدام مجدد مورینیو در سال ۲۰۱۵ می توانست تصمیم وحشتناکی باشد، اما حال حتی بدتر هم خواهد بود.
منبع: دیجیپا
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب